Utrechtdichter van februari: Daniël Vis

Het beste gedicht nét buiten bereik

Daniel Vis (1988) is een aanstormend talent van de Nederlandse poëzie: in 2009 bracht hij zijn poëzie voor het eerst ten gehore aan publiek en slecht één jaar later, in 2010, stond hij al naast Gerrit Komrij op het podium bij iPoetry Live. Vis beschouwt zijn optreden bij iPoetry Live nog steeds als een hoogtepunt, maar daar is het niet bij gebleven. In 2011 stond hij in de finale van het Nederlands Kampioenschap Poetry Slam en trad op tijdens De Nacht van de Poëzie. In 2012 was hij te gast in het Huis van de Poëzie. “Tijdens een goed optreden gebeurt iets tussen mij en het publiek, is er een soort synergie, waardoor ieder optreden een nieuw hoogtepunt wordt”, zegt Vis.

Die insteek heeft Vis niet alleen bij het voordragen, maar ook bij het schrijven van poëzie. Ieder nieuw gedicht is beter dan het vorige. Vis geeft toe dat dit enerzijds erg stimulerend is, maar anderzijds ook frustrerend: “Mijn beste gedicht is altijd het gedicht dat ik nog niet geschreven heb, dat nog nét buiten bereik ligt.” Desalniettemin, of juist daarom, blijft hij schrijven; iedere keer dat 'het' lukt, bereikt hij een nieuwe top. Voordragen is daarbij een hulpmiddel, want dankzij het podium is zijn stijl concreter en directer geworden.

Als je hem vraagt wat 'het' is - die unieke combinatie van woorden en taal dat een gedicht tot een gedicht maakt - moet Vis toegeven dat hij het niet weet. Hij schrijft gedichten, zoveel is zeker, en krijgt daarop positieve reacties. “Het is een compacte manier van dingen opschrijven, waarbij je de taal zelf als medium gebruikt”, waagt Vis een goede poging, maar daarna moet hij bekennen dat hij “geen idee” heeft wat een gedicht precies is. Dat is geen probleem, want het resultaat is er niet minder om.

Op de vraag hoe hij gedichten schrijft, kan Vis een concreter antwoord bieden. “Ik werk meestal vanuit een situatie, een interessant onderwerp, dat in mijn hoofd blijft zitten. Ik zoek daar taal bij en schrijf het grootste deel meestal in één sessie, daarna ga ik snoeien en knippen.” Als hij dan nog twijfelt laat hij het gedicht even liggen, maar uiteindelijke vinden al zijn gedichten hun weg naar het podium. Want dáár vindt hij die connectie met het publiek en weet hij of het echt goed was, of dat hij toch terug naar de schrijftafel moet, en zo komt het beste gedicht weer iets dichterbij.

Lees hier het Utrechtgedicht van Daniël Vis

Tekst: Steffie de Vaan
Foto: Nadine Ancher

Geplaatst door Michaël op 16 februari 2012
Username:
Password: